MAMA VD WEEK: Kimberly heeft PCOS en onderging IVF

unnamedVandaag deelt mijn naamgenoot Kimberly haar moedige verhaal. Kimberly heeft PCOS en dat betekend dat zwanger worden vaak moeilijker is omdat je dan een onregelmatige eisprong hebt. Ik vind het fijn dat ze haar emotionele en heftige verhaal met ons wil delen want er zullen vast vrouwen zijn die dit blog lezen en troost en herkenbaarheid uit dit verhaal kunnen halen. 

Kimberly

Hi allemaal, ik ben Kimberly en vandaag deel ik mijn persoonlijke verhaal. Dit doe ik omdat ik stiekem ook hoop meer vrouwen hiermee te kunnen helpen.

PCOS (Polycysteus Ovarium Syndroom)

Mijn vriend en ik hadden beide een enorm sterke kinderwens. Wij besloten dat ik zou gaan stoppen met de pil in september 2014. Ik wist dat je lichaam een tijdje nodig kon hebben om weer helemaal te resetten. Maar het werd oktober en ik werd netjes ongesteld. Ook de maanden daarna, helaas natuurlijk voor ons. Maar goed, dat zou te mooi om waar te zijn natuurlijk zo snel.

Toen was het inmiddels januari en was ik heel de maand december niet ongesteld meer geweest, zo ook januari dus niet. Geloof me, ik heb zoveel zwangerschapstesten in huis gehad, van zowel de duurdere merken als echt de meest goedkope! En allemaal bleven ze NEGATIEF aangeven, grrr om gek van te worden. Ik was het zat, en belde mijn huisarts. Nadat ik mijn verhaal had verteld heeft zij mij doorverwezen naar het ziekenhuis. In april kon ik terecht bij de gynaecoloog voor onderzoek.

Samen met mijn vriend ging ik naar de afspraak. Daar kreeg ik een inwendig onderzoek. Na alles bekeken te hebben vertelde de gynaecoloog ons dat ik dus PCOS heb. What?!  (PCOS= Polycysteus Ovarium Syndroom ) oftewel ; een onregelmatige eisprong.

Ik had dit zeker al gegoogeld uiteraard, maar er stonden symptomen bij zoals acné, overbeharing, kale plekken op het hoofd en overgewicht. En omdat ik geen van alle bovenstaande symptomen had behalve het uitblijven van de menstruatie had ik er geen seconde aan gedacht.

We hebben de mogelijkheden besproken en ik zou aan de hormoon tabletten gaan. Deze medicijnen moest ik een poosje slikken en we moesten een aantal keer in de week naar het ziekenhuis voor controle hoe het verder verliep in mijn eierstokken. Deed het medicijn iets? Het is namelijk de bedoeling dat er eitjes gaan groeien zoals bij een normale cyclus waardoor je zwanger kunt raken. Ik moest een week lang die tabletten slikken, en na een week moest ik dan terug naar het ziekenhuis en afhankelijk van de groei van de eitjes moesten we een aantal keer per week terug.

Helaas deed het medicijn van 50 mg weinig tot niets bij mij. Dus met andere woorden ik moest weer wachten tot mijn menstruatie op gang kwam en daarna weer terug komen naar het ziekenhuis. Ik kreeg in die tussentijd nog een keer 100 mg en 150 mg maar helaas deed het allemaal niets. Wat het wel deed was mijn humeur verpesten. Ik was echt serieus NIET TE GENIETEN. Mijn vriend en mijn dierbaren om me heen hebben heel wat te stellen gehad. En ik zelf trouwens ook, voelde me echt niet happy door de hele situatie natuurlijk maar ook zeker door die tabletten.

Mijn vriend en ik gingen terug naar het ziekenhuis, waar wij uitleg kregen over een eventueel vervolg behandeling. Dit zou gaan over injecties met hormonen om het op die manier te proberen. Stiekem zag ik hier best tegenop. Ik werk zelf als ‘zuster’ dus weet wel hoe ik prikken moet zetten, maar jezelf prikken, uh nee. Maar goed, wij wilden nog steeds heel graag een kindje en dan heb je er echt alles voor over. Maar goed, het was september en wij gingen lekker samen naar Italië op vakantie. Na onze vakantie zou ik gaan beginnen met de injecties. De vakantie samen en vooral de tijd die je samen had deed ons zeker goed. Het kost erg veel energie om elke keer naar het ziekenhuis te gaan voor inwendige echo’s en eigenlijk nog geen stap verder te zijn. Als klap op de vuurpijl vroeg mijn vriend mij ook nog eens op die vakantie ten huwelijk!!! Eind september kwamen we terug, en begon ik aan het injectie traject. Het was even wennen, maar het prikken van mezelf ging goed. Het enige ‘lastige’ vond ik dat het steeds om dezelfde tijd moest. Het injecteren deed absoluut geen pijn, alleen de vloeistof kon zo nu en dan prikken als je het injecteerde. Ook bij deze behandeling moesten wij erg vaak naar het ziekenhuis voor inwendige echo’s. Elke keer was het weer spannend, zou er een eitje gegroeid zijn? En ja, als er 1 was gegroeid moest hij ook weer aan een bepaalde grootte voldoen. En ook hier hebben we helaas vaak voor teleurstellingen gestaan. Dan was er 1 op de goede weg en uiteindelijk had ik dan teveel eitjes. Wat als gevolg heeft dat er eitjes in je eileider weg geprikt moeten worden. Dat heb ik 3 keer gehad. Dat wordt gedaan met het echo apparaat, daarin zit een naald en dan prikken ze het weg en zuigen ze het er uit. Het was de eerste keer geen pretje, ik had er echt last van. De andere keren dus weer niet. Maar goed, ook de injecties werkte voor mij niet en ik werd niet zwanger.

IVF (In-vitrofertilisatie)

De gynaecoloog kwam met het ‘idee’ om eventueel IVF te overwegen. Ik dacht op dat moment echt even dat de wereld onder mijn voeten weg zakte. Je hoort het natuurlijk wel vaker, maar altijd bij andere mensen die niet dichtbij je staan in ons geval. En nu overkomt het ons?! We kregen allemaal boekjes mee met informatie. We waren al wel snel eruit samen dat wij dit wilde gaan proberen want ja, die kinderwens! Ik kreeg dit keer weer medicatie (heel veel!). In principe ging het traject hetzelfde met injecteren en de controle’s. Dit ging zo ver allemaal goed, de eitjes groeide zoals het hoorde en ik voelde me ook prima. Er werd een dag afgesproken dat ik weer terug moest komen om alle eitjes uit mijn eierstokken te halen. Mijn vriend moest die dag, nadat ze alles bij mij weg hadden gehaald meteen naar het Erasmus MC. Hij kreeg een koffertje mee die op een temperatuur stond van 37 graden. Hij moest het koffertje inleveren, en natuurlijk moest ook zijn deel hier gebracht worden. Wij zouden binnen 5 dagen te horen krijgen of er iets uitgekomen was, dus of de eitjes bevrucht waren. Die 5 dagen waren best spannend, we werden echter al eerder gebeld, volgens mij op dag 3 of 4. Van de 5 eitjes waren er 4 bevrucht!! Wij waren super blij maar goed dan ben je er nog niet. Ik kreeg een afspraak in april dat we moesten komen, zodat ze een eitje terug konden plaatsen bij mij. Ook weer een erg spannende dag! Het terugplaatsen voel je totaal niet. Wel voelde ik me echt zwanger toen wij het ziekenhuis uitliepen. Kan natuurlijk nog helemaal niet, maar het idee dat ze een embryo in mijn baarmoeder hadden geplaatst was gewoon een heel gek, maar mooi idee. Dit was trouwens op 8 april 2016.

Toen kwamen de twee meest rotte weken van alles, het wachten tot je een zwangerschapstest mag doen. Ik voelde me niet meer zwanger en was elk bezoekje aan het toilet zo bang om bloed te zien..

19 april 2016

Het was vroeg in de ochtend, 06.50 uur om precies te zijn. En daar was het dan eindelijk een POSITIEVE TEST!! We waren zoooo blij! Hebben meteen familie gebeld want die hebben heel ons traject meegemaakt, en we hebben zo onwijs veel aan hen gehad! We hebben voor iedereen een klein cadeautje gekocht en onszelf verwend. En natuurijk, er kan nog van alles mis gaan maar het voelde zo goed! Eindelijk zwanger van ons eerste kindje, weg met alle nare ziekenhuis bezoekjes en alle medicatie, gewoon zwanger!

unnamed (2)

Op 16 december 2016 ben ik bevallen van onze kerngezonde dochter Yentl. De weg naar ons meisje toe was misschien zwaar en zeker niet altijd leuk. Maar wanneer je nu zo’n klein frummeltje in je armen mag houden weet je precies waar je het allemaal voor hebt gedaan. We hebben er geen moment spijt van gehad!! Ik hoop dat mijn verhaal een oppepper kan zijn voor vrouwen in dezelfde situatie als mij. Er is zeker nog hoop, geef vooral niet op want je krijgt er zo ontzettend veel moois voor terug.

Liefs,

Kimberly

unnamed (3)

Bedankt lieve Kimberly dat jij dit emotionele en persoonlijke verhaal met ons wilde delen. Ik ben ontzettend blij voor jullie dat je uiteindelijk zwanger bent geworden en je nu moeder bent van de mooie Yentl. Ik hoop, net als jij, dat andere vrouwen die nu nog in een vergelijkbaar traject zitten hier hoop en kracht uit kunnen halen.

Wil jij Kimberly en haar gezin volgen? Kijk dan op haar instagram want daar plaatst ze dagelijks mooie foto’s! curlyinthekitchen

Liefs,

Kimberly