MAMA VAN DE WEEK: Pien ”moeder clichés waar ik allergisch voor was”

MAMA VAN DE WEEK | 0 reacties | 8 februari 2017

IMG_5150Ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen: “wacht maar tot je zelf kinderen hebt lieverd, dan hoor ik je nog wel..”. Allergisch was ik er voor; al die moeders met hun clichés! Tot minimaal halverwege mijn twintigers was ik nog veel te druk met vrijgezellig zijn, stappen en vooral heerlijk mijn eigen plan trekken. Een kinderwens heb ik echter wel altijd gehad hoor. Heb zelfs, heeeeel feministisch, lange tijd geroepen dat ik uiteindelijk BOM-moeder zou worden. Als ik toen toch eens wist wat ik nu inmiddels weet….

Maar goed, clichés dus. Ik zal er voor de vorm alvast een paar opnoemen:

  • Moederschap is de mooiste maar tevens ook de zwaarste taak die er is.
  • De liefde voor je kind is onbeschrijfelijk. Met geen andere soort liefde te vergelijken, en dat voel je echt pas wanneer je zelf moeder bent geworden.
  • Voelde je voorheen geen zorgen, zodra je moeder bent maak je je overal zorgen over!
  • Tranendal!! Je kan het werkelijk NERGENS meer droog bij houden!
  • Alles buiten je kind komt op de tweede plaats! Inclusief partner en huisdieren!
  • Wanneer je zwanger bent, ga je hele gekke dingen eten!
  • Je eigen kindje is echt het allermooiste kindje van de heeeeele wereld (zelfs als ie stiekem een beetje lelijk is;)!
  • Als moeder zijnde ga je emoties voelen die je ervoor nooit zo gevoeld hebt!

Nou goed, zo kan ik dus nog wel een kantje of wat doorgaan, but you get the point nietwaar? Laat ik allereerst even beginnen met PAPA: want zonder PAPA ook geen kind! Wellicht een puntje waarin de meningen (vaak ook begrijpelijk) verdeeld zijn, dus houd ik deze dan ook even bij mijzelf; Als ik me nu zou moeten voorstellen dat ik (uit vrije wil) een kindje zou verwekken van een onbekende man, niet wetende wie deze man is, en in mijn eentje het kindje zou opvoeden zonder alle mooie, bijzondere ontwikkelingen te kunnen delen met de enige persoon die dit hele mooie gegeven mogelijk maakt- nee. Dat zou nu voor mij een absolute dealbreaker zijn. Met heel veel trots (ja echt waar) vertel ik hier dat dit kleine meisje is geboren uit pure liefde. En ja; NATUURLIJK zijn er spanningen! Tuurlijk is er discussie en plakken we elkaar regelmatig achter het figuurlijke behang, maargoed. Wat wil je??? Samen een kind opvoeden is de grootste verantwoordelijkheid die er maar is! En dat brengt zo af en toe wat stevige druk met zich mee! Maar dit neemt niet weg dat ik met de afgelopen jaren mijn mening flink heb bijgesteld..

Toen mijn vent en ik elkaar net leerden kennen, was er van een kind absoluut nog geen sprake. We woonden samen in hartje Amsterdam, genoten van onze vrijheid met zijn tweetjes. Hij heeft zelfs, in die eerste “kriebelige” jaren (zo noemen we die eerste verliefde periode) nog heel hard geroepen dat hij geen kinderen wilde. Ik vond dat wat lastig om te horen, maar legde me daarbij neer. Stiekem wist ik het al, diep in mijn hart:uiteindelijk heeft zich dit alles ontwikkeld tot een unaniem besluit dat wij, al zou het er toch ooit van komen, samen een kindje zouden willen maken. Niet omdat we perse kinderen zouden willen, maar omdat WIJ dit SAMEN aan zouden willen gaan.

Nu zijn we inmiddels 8 jaar samen, beiden 36 en is daar onze kleine Lot bij gekomen.

Met een vrij relaxte zwangerschap en een behoorlijk heftige bevalling is zij, uiteindelijk na 41 weken en 3 dagen, op 22 januari 2016 geboren. De eerste 3 maanden zwangerschap waren eventjes wat lastig, regelmatig niet zoveel trek in eten (maar niet misselijk hoor!) wiebelende gemoedstoestand (uhhhhhhormonuhhh??) maar niets echt bijzonders hoor. In het tweede trimester kon ik de hele wereld aan, at werkelijk alles en vond ook absoluut niet dat er veel bijzonderheden op kwamen zetten. Ondertussen at ik zo’n 2 tot 3 hele komkommers per dagweg maar ach, dat viel niet op.

In het laatste trimester werd ik het aardig zat; hield veel vocht vast en de buik werd wat zwaar. Kon zo af en toe behoorlijk chagerijnig zijn (lees; ONREDELIJK) maarja, wat wil je, met zo’n toeter! Al die moeders die heel hard roepen dat je intense liefde ervaart voor je kindje wanneer je zwanger bent en die band die je opbouwt ahum.. ik kon die connectie toch wat lastig maken hoor. Ondertussen lag ik elke avond slaapliedjes te zingen aan mijn buik, maar goed dat telt niet mee.

IMG_7690

En toen was zij ineens daar. Sjee. Ga je het ziekenhuis in met een dikke toeter en 3 dagen later loop je (nou ja, strompel je) de deur weer uit met een heel klein zachtroze wezentje in je maxi cosi. Das maf! De eerste periode was het echt nog zoeken met alles; wanneer weet je waar ze om huilt, hoe pak je een “ritme” met haar op, gaat het allemaal lukken met borstvoeding? Slapeloze nachten??? Pffff. Wat een zorgen allemaal! En das nog maar het begin!!! En wat waren die katten ineens irritant! Zat je net met baby in de goede positie om te voeden, kwam er weer eentje lekker bij je zitten verharen. Och die beestjes hebben het moeten verduren…. (manlief trouwens ook ;))

Na verloop van tijd merkte ik dat ik steeds meer bedreven werd met het “moederen” en daar was ik blij om. Zo blij dat ik er regelmatig om moest huilen, gek he? Elke ochtend weer een kadootje als we haar uit haar bedje konden halen. Dan wierp ze ons weer zo’n heerlijk tandenloos lachje toe en verwonderde ik me keer op keer over het feitdat dit echt, echt ons kindje is.  Met de dag werd ik verliefder. Tot het punt dat ik me begon af te vragen of het ooit zou stoppen, dat groeiende hart vanbinnen..nee dus! Ik vond (en vind!) haar het allermooiste meisje van de heeeeeleeeee wereld, dat lekkere bolle toetje en die spekjes overal, echt ik vreet dr op.. maarja dat hoort er toch ook gewoon bij?? Daarnaast ben ik inmiddels zo gewend aan haar huiltje, dat ik alle huilende kindjes ineens heel zielig vindipv irritant.. Maar das toch ook gewoon heel normaal?!

IMG_0038

Trouwens, zat laatst naar een reclame te kijken over Robijntje wasverzachter, met een dansend beertje. Die was zo aandoenlijk dat ik het er echt niet droog bij kon houden (True story!).

Eindconclusie: (zegt ze schoorvoetend) zucht… Het is echt onvermijdelijk.Yup mam, alle cliche’s zijn echt, echt waar…

Liefs, JJ

Bedankt lieve Pien voor het delen van jouw verhaal. Om eerlijk te zijn kreeg ik er zelf tranen van in mijn ogen, zo mooi en puur is het geschreven. Zouden dat ook de hormonen zijn;)? Ik ben zelf net een paar weken mama van onze prachtige zoon, en wat denk je..je hebt helemaal gelijk! Alle clichés zijn ook voor mij hartstikke waar. 

Wil jij Pien en haar Webshop met Blog volgen? Doe dat dan via Instagram: eloramamalifestyle én haar website.

Volgende week verteld mama Mathilde over hoe je ook meer dan alleen moeder kunt zijn. Wil jij ook jouw inspirerende/ grappige/ ontroerende/ realistische verhaal met ons delen? Mail naar info@newbornfitmama.nl

Liefs,

Kimberly 

Reacties

Er zijn nog geen reacties.





%d bloggers liken dit: